Mozaikowa posadzka Katedry w Sienie

Po obu stronach nawy znajdziesz Dziesięć Sybilli - kobiet z czasów starożytnych, które przepowiadały przyszłe wydarzenia. Panele przedstawiają sybille z różnych regionów, w tym sybille delfickie, erytrejskie, frygijskie, perskie, hellespontyńskie i libijskie. Każdy z nich jest osadzony w białym marmurze na czarnym tle, oznaczony wyraźnymi napisami, z mniejszymi panelami zawierającymi proroctwo o przyjściu Chrystusa.

Ta seria, znajdująca się pod ołtarzem głównym, ilustruje kluczowe momenty z życia Mojżesza. Zaprojektowane przez Domenico Beccafumi (1515-1519) panele to "Mojżesz sprawia, że woda wypływa ze skały" i "Historia Mojżesza na górze Synaj". Sceny te podkreślają Mojżesza jako kluczowego proroka i przywódcę, który prowadził Izraelitów i otrzymał boskie przykazania, podkreślając jego rolę w historii zbawienia.

Zaprojektowany przez Beccafumi i umieszczony przed ołtarzem głównym, panel ten przedstawia ofiarę proroka Eliasza, scenę symbolizującą tematy poświęcenia, które zwiastują ofiarę samego Chrystusa. Centralny element ikonografii podłogi ilustruje ciągłość od proroctw Starego Testamentu do Nowego Testamentu, podkreślając znaczenie Eliasza w nadrzędnej narracji zbawienia.

Ostatnim panelem przed transeptem jest "Koło fortuny" (1372), alegoria kapryśności losu. Przedstawia duże koło, prawdopodobnie obracane przez Fortunę, z królem na tronie i trzema postaciami w różnych stanach cierpienia, symbolizującymi fazy władzy: "Będę panował, panowałem, panowałem, jestem bez królestwa". Wokół koła znajdują się cztery sześciokąty przedstawiające rzymskich filozofów - Epikteta, Arystotelesa, Eurypidesa i Senekę - z których każdy oferuje przepowiednię przyszłości.

Panel Czterech Cnót, stworzony w 1406 roku, jest znaczącym dziełem sztuki na posadzce Katedry w Sienie, przedstawiającym cnoty kardynalne - Męstwo, Sprawiedliwość, Roztropność i Wstrzemięźliwość - wraz z Miłosierdziem. Wykonany przy użyciu marmurowej techniki commesso panel prezentuje żywe kontrasty i skomplikowane wzory, odzwierciedlające umiejętności sieneńskich artystów. Zamówiony w okresie artystycznego i kulturalnego szczytu Sieny, panel jest również moralnym przypomnieniem, ucieleśniającym średniowieczne nauki i sprawiającym, że jest to obowiązkowy punkt dla odwiedzających.

Drugi panel nawy głównej, po Hermesie Trismegistusie, przedstawia słynną wilczycę ssącą bliźnięta. Środkowa część panelu przedstawia dużą kobietę wilka z dwójką ssących ją dzieci i napisem "Sena". Jest to przedstawienie rzymskiego mitu o Romulusie i Remusie, którzy mogli być również interpretowani jako Ascanio i Senio, założyciele miasta Siena. Jest on otoczony mniejszymi okrągłymi tarczami zawierającymi godła ważnych miast regionu Toskanii i Włoch, takich jak lew z Florencji, słoń z Rzymu i zając z Pizy.

Giorgio Vasari, wybitny XVI-wieczny artysta i historyk, chwalił podłogę jako "najpiękniejszą, największą i najwspanialszą, jaką kiedykolwiek wykonano". Jego podziw pomógł ugruntować jej status jako znaczącego dzieła sztuki, wpływając na artystów do odkrywania podobnych technik i tematów w ich własnych pracach.

Artyści tacy jak Domenico Beccafumi, który udoskonalił technikę inkrustacji marmuru, byli pod bezpośrednim wpływem projektu podłogi. Jego zdolność do tworzenia efektów światłocienia za pomocą marmurowych inkrustacji ustanowiła standard dla przyszłych artystów, pokazując potencjał marmuru jako medium dla ekspresyjnej sztuki.

Rysunki przygotowawcze wykorzystane do paneli podłogowych zostały stworzone przez wybitnych artystów, w tym Pinturicchio, którego praca nad Alegorią Góry Mądrości jest przykładem połączenia narracji i techniki artystycznej, która stała się znakiem rozpoznawczym sztuki renesansu.